Όποιος πει ότι, έστω, από κεκτημένη ταχύτητα δεν έχει πάρει ποτέ τον αναπτήρα κάποιου από την παρέα, θα πει ένα τεράστιο ψέμα! Στη δική μου περίπτωση ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Πάντα θα πάρω, έστω, έναν αναπτήρα που δε μου ανήκει... Κάτι σα λάφυρο ή τρόπαιο! Ποια ηλίθια ικανοποίηση παίρνω από αυτό δεν καταλαβαίνω. Πλέον έχω μία τεράστια συλλογή από αναπτήρες φθηνούς ή πιο ακριβούς, πολύχρωμους ή μονόχρωμους, με σχέδια ή απλούς. Όλοι μου οι φίλοι κι οι γνωστοί ξέρουν ότι "κλέβω" αναπτήρες και κατά μία πιθανή απώλεια στο τραπέζι τα βλέμματα πέφτουν πάνω μου, ακόμα κι αν είμαι απόλυτα αθώος, με αποτέλεσμα να βρίσκομαι σε απολογητική στάση πολλές φορές τη μέρα... Το διασκεδάζω όμως! Μου αρέσει! Μάλλον γιατί είναι απλό... Ίσως κι επειδή δε βασανίζεται μετά η συνείδησή μου! Ποιος ξέρει... Λέτε να έχω σοβαρό πρόβλημα;
